Voucher Games: Όταν το Κράτος Παίζει με τις Ανάγκες των Πολιτών

Tης Σοφίας Στάμκου (Καθηγήτρια Σύγχρονου Πιάνου, Ανωτέρων θεωρητικών, Μουσικοκινητικής)

Αν νομίζατε ότι η Ελλάδα δεν έχει τα δικά της «Hunger Games», η ΔΥΠΑ φρόντισε να σας διαψεύσει. Με έπαθλο ένα voucher 2.000€, η κρατική πλατφόρμα μετέτρεψε την κοινωνική πολιτική σε έναν αγώνα ταχύτητας, όπου οι πολίτες ανταγωνίζονται για την επιβίωσή τους.

Με την αλαζονεία Ρωμαίου αυτοκράτορα που πετάει ψίχουλα στον όχλο, το κράτος αποφάσισε ότι θα πάρει το βοήθημα «όποιος προλάβει». Και ποιος προλαβαίνει; Όχι ο πιο αδύναμος, όχι ο πιο ευάλωτος, αλλά εκείνος που έχει πιο γρήγορη σύνδεση στο ίντερνετ, τεχνική εμπειρία και – φυσικά – τις κατάλληλες «γνωριμίες».

Η διαδικασία δεν ήταν τυχαία. Ήταν η εφαρμογή ενός συστήματος που έχουμε δει ξανά: πρώτα δημιουργείς τεχνητή έλλειψη – λίγα voucher για χιλιάδες αιτήσεις. Έπειτα αφήνεις περιθώρια για προκαταχωρήσεις «ημετέρων».

Τέλος, ρίχνεις την ευθύνη στους πολίτες: «Δεν προλάβατε; Φταίτε εσείς».
Οι πολίτες βρέθηκαν να συμμετέχουν σε ένα ψηφιακό «παιχνίδι» με πολλά levels , που θύμιζε κακόγουστη φάρσα. Στο πρώτο level, περίμεναν με υπομονή βουδιστή μοναχού μια αιφνιδιαστική ανακοίνωση, λες και δοκιμάζονταν για το αν είναι ετοιμοπόλεμοι ή απλώς «άχρηστοι». . Στο δεύτερο, η πλατφόρμα άνοιξε για μόλις 45 λεπτά ( αρκετά για τους «ενημερωμένους»). Η σελίδα κατέρρεε, τα refresh έσπαγαν ρεκόρ, τα νεύρα δοκιμάζονταν.

Στο τρίτο, το ψηφιακό χαστούκι: «Έχετε αποκλειστεί». Και στο τέταρτο, η αποκάλυψη: από τις 43.000 αιτήσεις οι 1.350 ήταν ήδη καταχωρημένες. πριν καν ξεκινήσει ο διαγωνισμός. Η επίσημη απάντηση; «Η πλατφόρμα λειτούργησε άψογα». Ε, ναι. Όπως «άψογα» λειτουργεί και η διαφθορά.
Αλλά το πραγματικό έγκλημα δεν είναι ούτε οι προκαταχωρήσεις ούτε τα 45 λεπτά της ντροπής. Το πραγματικό έγκλημα είναι ότι το κράτος μετατρέπει την ανάγκη σε ανταγωνισμό. Ανθρώπινη αξιοπρέπεια ίσον ταχύτητα πληκτρολόγησης. Όταν οι ευάλωτοι μετατρέπονται σε παίκτες σε έναν κυνικό διαγωνισμό, τότε δεν μιλάμε για κοινωνική πολιτική. Μιλάμε για κρατική κοροϊδία.

Κι αυτό δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Είναι το ίδιο το σύστημα. Ένα σύστημα που έχει μάθει να επιβιώνει εις βάρος μας.. Ένα σύστημα που μας διδάσκει να δεχόμαστε ότι η αξιοπρέπειά μας είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να θυσιάσουμε για να επιβιώσουμε. Κι αν το αποδεχτούμε, τότε δεν χάσαμε μόνο τα voucher. Χάσαμε την ίδια μας την υπόσταση.

Απαιτούμε διαφάνεια. Απαιτούμε κοινωνική πολιτική για όλους – όχι για τους πιο γρήγορους. Και ίσως, για την επόμενη φορά, η ΔΥΠΑ να μην κουραστεί με πλατφόρμες. Ας διοργανώσει κατευθείαν ένα Battle Royale. Ο τελευταίος που θα μείνει όρθιος παίρνει το voucher. Τουλάχιστον αυτό θα ήταν πιο τίμιο.