Συγκινητική εξιστόρηση του Νίκου Σπαθάκη για τον αγώνα πρν 45 χρόνια να πάνε τα παιδιά στο πρώτο Ειδικό Σχολείο Νάουσας!

Μια φορά κι έναν καιρό πριν 45 χρόνια είμασταν δυο δάσκαλοι ! Μας κάλεσε ο προϊστάμενος και μας είπε να πάμε να βρούμε πια παιδιά δεν πήγαιναν σχολείο.

Ρωτώντας και μαθαίνοντας βρήκαμε τις οικογένειες που είχαν τα παιδιά τους μακριά από την κοινωνία και το σχολικό περιβάλλον.

Μπήκαμε στα σπίτια τους και σε πολλά από αυτά η εικόνα ήταν αποκαρδιωτική. Τότε αυτά τα παιδιά τα έλεγαν καθυστερημένα , ανώμαλα , τέρατα, προβληματικά , λέξεις που σήμερα φαντάζουν εκτός πραγματικότητας.Μάλιστα σε ένα σπίτι το ένα παιδί ήταν μέσα σε μεταλλικό κλουβί! Κάτσαμε μιλήσαμε με τους γονείς και προσπαθήσαμε να πείσουμε τους γονείς να τα βγάλουν έξω και να τα φέρουν στο σχολείο. Μας κοίταζαν περίεργα λες και είμασταν από άλλο πλανήτη ! Ντρεπόταν για τα παιδιά τους και τα έκρυβαν.

Σιγά σιγά πείστηκαν κάποιοι γονείς και έτσι λειτούργησε το πρώτο ειδικό σχολείο σε μια τάξη στα Γαλακεια. Εκεί σε αυτή την αίθουσα δόθηκε ο πρώτος αγώνας να μάθει ο κόσμος ότι υπάρχουν και άλλα παιδιά που έχουν ανάγκη να ζήσουν και αυτά αυτό που λένε σχολείο.

Τα πρώτα χρόνια αντιμετωπίσαμε πολλά προβλήματα. Από πολλούς γονείς που μας έβλεπαν σαν κάτι διαφορετικό , εξωγήινο από αρκετούς συναδέλφους που δεν μπορούσαν να δεχτούν ότι μπορούμε να συμβιώσουμε μαζί τους αλλά και από πολλούς φορείς . Δεν το βάλαμε όμως κάτω.

Δεν το κρύβω ότι δεν ήταν λίγες φορές που λύγισα , απογοητευτικα , έκλαψα γιατί δίναμε έναν αγώνα άνισο σε μια νοοτροπία πολύ διαφορετική από ότι σήμερα. Τα χρόνια περνούσαν και μετά από κάποιο διάστημα φύγαμε από τα Γαλακεια και στήσαμε ένα νέο σχολείο στις παλιές τεχνικές σχολές. Εκεί παραλάβαμε ένα σχολείο ημιτελές που είχε πολλά προβλήματα. Εξοπλισμός δεν υπήρχε κάποιο κομμάτι στο σχολείο ήταν. γιαπί και έτσι άρχισε ένας νέος αγώνας.

Οι δύο που είμασταν γίναμε πέντε συνάδελφοι.  Τα παιδιά αυξήθηκαν οι γονείς άρχισαν να μας εμπιστεύονται και ένας νέος κύκλος ξεκινούσε.  Αγοράσαμε και ένα λεωφορείο να μεταφέρουμε τα παιδιά από όλη την επαρχία και με αγάπη και πάθος καθημερινά προσπερνούσαμε όλα τα προβλήματα. Τελειώσαμε και το υπόλοιπο σχολείο φτιάξαμε εργαστήρια στολίσαμε τις αίθουσες και σιγά σιγά κάναμε ένα απλό κτιριακό συγκρότημα σε μια ζωντανή κυψέλη. Δε σχολουσαμε ποτέ στην ώρα μας και τα απογεύματα μέχρι το βράδυ είμασταν εκεί δουλεύοντας.  Λιθαράκι λιθαράκι έγινε το νέο μας σπίτι. Περισσότερο είμασταν στο νέο σχολείο από ότι στα σπίτια μας. 

Τα χρόνια περνούσαν παιδιά ερχόταν αλλά έφευγαν η κοινωνία πλέον μας αποδέχτηκε και έτσι όταν μας δόθηκε η ευκαιρία στήσαμε και νηπιαγωγείο και ενα σύγχρονο εργαστήριο για τα παιδιά μας που μεγάλωσαν.

Σήμερα μετά από 45 περίπου χρόνια βλέπω τα παιδιά μας έξω και τα καμαρώνω ! Πολλά αποκαταστάθηκαν επαγγελματικά , αλλά συνεχίζουν σε άλλες βαθμίδες εκπαίδευσης και με τις οικογένειες τους οι σχέσεις μας είναι άριστες.

Πλέον μπορώ τώρα να πω ότι καταφέραμε κάτι που κάποτε φάνταζε αδύνατον.  Να γίνουν όλα αυτά τα παιδιά κομμάτι της κοινωνίας μας και οι γονείς τους να ζουν ανάμεσα μας ισότιμα με αξιοπρέπεια και σεβασμό. Ο αγώνας συνεχίζεται αλλά τα δύσκολα πέρασαν. 

Σήμερα γιορτάζουμε όλοι εμείς που ονειρευτήκαμε έναν άλλον κόσμο μακριά από τοξικότητα και περιθωριοποίηση υποδεχόμενοι έναν κόσμο που δεν υπάρχει η διαφορετικότητα αλλά έναν κόσμο που έγινε για όλους μας μια μεγάλη αγκαλιά αφήνοντας πίσω κάθε εφιαλτική στιγμή κοιτώντας μπροστά για ένα καλύτερο παρόν και μέλλον