Στα 1800.... “Τραγουδισμένοι έρωτες’

Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2026 14:04
Στα 1800.... “Τραγουδισμένοι έρωτες’

Της κ. Ευθυμούλας Μπαμπάτση - Τζερεφού

Τώρα «ΝΑΙ» γνωρίζω γιατί αντέχουμε όλα αυτά που γίνονται για εμάς χωρίς εμάς...
Γιατί στην ανθρώπινη φύση δημιουργήθηκε εκτός από την τέλεια βιολογική μηχανή και μια άλλη συναισθηματική ανάγκη. Αυτή που δίνει τη μέγιστη ψυχική δύναμη αυτήν την δύναμη, που γεννιέται από ένα συναίσθημα ξεχωριστό γεμάτο προκλήσεις! Από τον έρωτα!

Ξύπνα πουλί του έρωτα
Πουλί του παραδείσου
Έχω δύο λόγια να σι πω
Και πάλι αποκοιμήσου...

Μέχρι που πέθανε η γιαγιά μου με νοσταλγία μου διηγότανε:

- Από λες Ιφτιμούλα κουρίτσι μου όταν ήμουν νέα και ανύπαντρη πουλλές νύχτες κάτου από το παραθύρι μου μ΄έκανε καντάδα ένας νέος, που δεν τον ήξηρα ποιός ήταν και που δεν τουν είδα καμιάφρα, αλλά μι αγουνία καρτερούσα ν΄ακούσω τη φωνή του που έσταζι μέλι. Μι άριζει αυτό πουλύ αμά δεν του έδειχνα, γιατί ήταν μεγάλη αντρουπή! Όταν μι πάντρεψαν ου παππού σου δεν μι τραγούδισε πουτέ! Δεν λέγω καλός ήταν! Τουν αγάπησα γιατί ήταν ου άντρας μου!

- Μπράβο γιαγιά!!!

Πόσα και πόσα τραγούδια δημιουργήθηκαν από λαϊκούς ποιητές και μουσικούς, ακούγοντας τέτοιες ιστορίες, που ήταν δικές τους!
Το περασμένο Σαββατοκύριακο απολαύσαμε μια εξαιρετική παράσταση από το Ωδείο μας(μαέστρος Δημήτρης Παρόλας) σε συνεργασία με τον Ομιλο «Γενίτσαροι και Μπούλες» (Πρόεδρος Αρης Τόσιος).
Εδωσαν την ψυχή τους οι διοργανωτές μαζί με τους συμμετέχοντες και τους καλλιτέχνες και παρουσίασαν το δρώμενο με όλο το σεβασμό που του αξίζει!

Εμείς κάτω συγκινημένοι ακούγοντας τη Μακρυνίτσα μας σε χορωδιακή εκτέλεση με συνοδεία πιάνου, κλαρίνου, λαούτου, νταούλι, τραγουδώντας το μοιρολόϊ μας, η Μύριαμ Σεπιτάνου και μάλιστα με την ντοπιολαλιά της Νάουσας ανατριχιάσαμε!
Ομορφες νεαρές Ναουσαίες περήφανες με τα μεταξωτά φουστάνια, το τεπελούκι στο κεφάλι και τα φλουριά στην τραχηλιά, χόρευαν καμαρωτές, αγέλαστες, στυλάτες σαν κεριά, το ρημαδιό της μάνας γης τους!

«Μας πάτησαν, μας χάλασαν, μας πήραν τις γυναίκες μας. Μακρυνίτσα μου...»
Τσιμούριασμα σε όλο μας το κορμί.

Μέσα στο χορό αργότερα αντάμωναν με παλικάρια με φουστανέλες, με πισλιά στην πλάτη με όνειρα για να γίνει η γνωριμία, η ένωση για τη συνέχεια της ζωής!
Ερωτες....αναγέννηση της φύσης.

«Πότε θαρθούν οι αποκριές να γένου καρναβάλι να δω και την αγάπη μου να δένει του ζουνάρι».
Ο Νίκος Φασούλας το καινούργιο αστέρι της Νάουσας μας απογείωσε με το τραγούδι της «Σωτηρώς».
«Δεν είνι μάνα με Βέργια, δεν είνι Βουδενά, δεν είνι Σαλουνίκη, την κράζουν Αραπιά». Αχ κόρη ξενητεμένη...ποιός να σε καταλάβει».

Φύγαμε με χιλιάδες συναισθήματα αυτά που δίνουν ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο!

Σας ευχαριστώ!