Πρωτοσέλιδο της Φωνής
ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ
Ακούστε Ζωντανά Radio Foninaousis
Νίκου Jumbo

'Χωρίς ελπίδα'

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: Τρίτη 6 Ιουνίου 2017
ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Αρθρογραφία

Της Ευθυμούλας Μπαμπάτση-Τζερεφού

Οταν επιλέγεις να βάλεις τη ζωή σου μέσα σ΄ένα βαγόνι που αυτό έχει ένα συγκεκριμένο δρομολόγιο, γνωρίζεις καλά από που ξεκινάς και που πηγαίνεις. Οταν αυτό εκτροχιαστεί, ποτέ δεν φτάνει στον προορισμό σου και αφήνει πίσω του συντρίμμια, θάνατο, θλίψη – πένθος. Αυτές τις σκέψεις, έκανα καθώς περπατούσα χαμένη, μόνη μέσα στην πολυκοσμία του συλλαλητηρίου στην Αθήνα.

Η πλατεία Συντάγματος ήταν ασφυκτικά γεμάτη από κόσμο στις 18-5-2017 ώρα 7 το βράδυ. Ο λαός είναι πάντα συνεπής στο ραντεβού του. Ενας λαός τόσο ταλαιπωρημένος. Ενας λαός που έχει υποστεί τα πάνδεινα και δεν ελπίζει τίποτα από κανένα πολιτικό κόμμα.

Τι να ελπίζει; Μέσα στο κοινοβούλιο η πρώτη φορά “αριστερά” ψηφίζει μέτρα τελείως αντιλαϊκά. Εξω από αυτό, η ατμόσφαιρα ήταν όπως ακριβώς σε μια κηδεία νέου ανθρώπου. Εφερα στο μυαλό μου την εποχή των “αγανακτισμένων”. Τότε τα καθημερινά συλλαλητήρια ήταν γεμάτα ζωντάνια. Ο κόσμος διεκδικούσε, τραγουδούσε, γελούσε, προσδοκούσε, ήλπιζε, πίστευε.

Στην προχθεσινή συνάντηση διαμαρτυρίας τα πρόσωπα ήταν βλοσυρά, αμίλητα, απογοητευμένα ο κάθε ένας έκανε παρέα με τον ευατό του παραμιλώντας. Μόνο οι οργανωμένοι στα συνδικάτα φώναζαν. Ο λαός είναι πνιγμένος στη φτώχεια και στο ψέμα από τις υποσχέσεις και της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης. Το μόνο αληθινό στην πλατεία, μπροστά στη βουλή ήταν η ορχήστρα του Μίκη Θεοδωράκη.

Το κοινοβούλιο είχε κατάκλειστα τα παραθύρια του, κατεβασμένα τα παντζούρια του για να μην ακούγονται μέσα που γίνονταν η ψηφοφορία τα επαναστατικά τραγούδια του Μίκη. Αυτά τα τραγούδια, που κάποτε όλοι μαζί στους ίδιους δρόμους και στις ίδιες πλατείες τα τραγουδούσαμε. Θυμάμαι όταν άρχισαν τα μνημόνια να υπογράφονται και από τη Νέα Δημοκρατία και από το ΠΑΣΟΚ και από τη ΔΗΜΑΡ και το εισόδημα μας όλο και λιγόστευε, άκουσα σε κάποια συζήτηση ότι οι συντάξεις μας θα γίνουν όπως στη Βουλγαρία, “300 ευρώ” και άρχισα να γελάω.

Καλά λέγανε οι παλιοί: Γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος. Οι Ευρωπαίοι τώρα γελούν και εμείς δυστυχώς κλαίμε. Τι να ελπίζει ο εργάτης, ο υπάλληλος, ο συνταξιούχος όταν μέσα στη βουλή το υποδουλωμένο “ΝΑΙ” ήταν προαποφασισμένο! Ποιός φταίει τελικά, αυτός που βγάζει αποφάσεις ή αυτός που τις εκτελεί, εις βάρος ενός ολόκληρου λαού; μου είπε κάποιος από το πλήθος. “Τέτοιες σκληρές αποφάσεις να τις εκτελούν μόνο “εκτελεστές” και όχι δημοκράτες” συνέχισε.

Τώρα, μετά από τα μέτρα αυτά που υπογράφηκαν, δεν ελπίζω τίποτα, παρά μόνο φοβάμαι γιατί δεν είμαι πιά ελεύθερος πολίτης.. Την ώρα εκείνη στην εξέδρα ερμήνευε συγκλονιστικά η μεγάλη ηθοποιός Μάνια Παπαδημητρίου το τραγούδι “Γιατί αν γλυτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα”.



ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ




 
Σάββατο 19 Αυγούστου 2017




Share |
62 επισκέπτες online

ΧΡΗΣΤΕΣ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΧΡΗΣΙΜΑ LINKS